गुरुवार, ऑक्टोबंर 23, 2014
   
Text Size

भावबंधन अंक पहिला (प्रवेश पहिला)

प्रवेश पहिला

(स्थळ : रस्ता. धुंडिराज व घनश्याम.)
घनश्याम :      माझे नाव घनश्याम.

धुंडिराज :    अस्से ! आता  आले सगळे  लक्ष्यात. घनश्याम, तुम्ही आपले नाव सांगितल्याबरोबर सर्व हकीकत आठवली. अहो, तुमच्याआमच्या कैक वेळा गाठी पडल्या आहेत ना चांगल्या ! तुमचे नाव घनश्याम एवढे कळले मात्र, प्रत्येक भेटीचा प्रसंग डोळयासमोर मूर्तिमंत उभा राहू लागला आहे. कुठे बरे आपली भेट झाली होती ?

घनश्याम
:      धुंडिराजपंत, तुमची माझी एखाद्याच वेळी भेट थोडीच झाली आहे, की म्हणून मला अमुकच ठिकाणी आपली भेट झाली होती असे अचूक सांगता येईल ? पुष्कळ वेळा आणि पुष्कळ ठिकाणी घडलेल्या गोष्टींबद्दल निश्चितपणे सांगणे कठीणच नाही का? धुंडिराजपंत, आपले स्नेही धनेश्वरपंत पेढीवाले आहेत ना? त्यांचा मी मुनीम; तेव्हा धनेश्वरपंतांच्याच घरी आपल्या भेटी होण्याचा विशेष संभव.

धुंडिराज :    अगदी बरोबर !  आता ठीक बोलला. घनश्याम, धनेश्वरपंत पेढीवाल्याचे तुम्ही मुनीम. तुमचे नाव घनश्याम. धनेश्वरपंताच्या घरी तुमच्या आमच्या भेटी झाल्या. आता बोला. उगीच तसे नका बोलू ! आपले विचारीत चला. धनेश्वरपंताचे तुम्ही मुनीम. तुमचे नाव घनश्याम. धनेश्वरपंताच्या घरी तुमच्या आमच्या भेटी झाल्या.

घनश्याम :  (स्वगत) मी सांगितलेल्याच गोष्टी मला ठासून बजावून पढवीत सुटला आहे ! माथ्यात ढिलाईचा भाग बराच आहे.

धुंडिराज :    तुम्ही बोलत नाही? हं ! आता पहिल्याने अंमळ विलंब लागला ओळखायला ! ते नाही घ्यायचे मनावर.

घनश्याम :      छे: छे:; वृध्दापकाळाचे विस्मरण अगदी साहजिक आहे.

धुंडिराज :    नाही हं; वृध्दापकाळाचे विस्मरण नाही हे.  तसे शाबूत आहे काम. होते काय बघा,  वृध्दापकाळ तर आहेच, पण हा आमचा धंदा विजातीय पडला.  विमा कंपनीचा एजंट म्हटला म्हणजे सगळया जगाचा नातेवाईक !  मिळवित्या माणसांच्या वारसांची त्याला उपजत काळजी ! त्याला रोज तेहतीस कोटी देवांची दर्शने घडायची !  आणि प्रत्येकाजवळ ही रडकथा सांगायची की तुम्ही मेल्यावर मागे तुमच्या मुलाबाळांचे काय होईल, हातपाय चालता आहे तोवरच सारी मौज, उद्याचे कुणी काय बघितले आहे, मरणाचा काय नेम घ्या. सांगतो काय, घनश्याम, विमा कंपनीचा एजंट भेटला की तुमचे पुरे मरणच ओढवले म्हणून समजा! अन् संसाराची तोंडमिळवणी करण्यासाठी आम्हाला रोज उठून नवे चेहरे गाठावे लागतात. म्हणजे बघा आता ! आधीच आम्ही डोक्याने जरा पंगू, त्यात वाढत्या वयाचे कमिशन कापायचे, अन् अकलेला नव्या चेहऱ्यांचा रोजमुरा!  असे काही होऊ न गेले म्हणता, एकाचा चेहरा दिसला, की तिसर्‍याचा इतिहास आठवतो ! एकाचे नाव अन् दुसर्‍याचे गांव मिळून एकंदर मेळ असा तयार होतो !  बस्स ! अमुक एक इसम ओळखीचा आहे की नाही हे छातीठोक सांगण्याची सोयच नाही ना मुळी! हे तुम्ही आता बोलता आहां ना ? आता चेहरेपट्टी हीच, अन् नुसता अंगरखाच या बदलून; प्रकरण आलेच आमच्या अंगाशी !  त्या अंगरख्याचा एखादा जोडीदार कुणाच्या अंगावर पाहिला असेल, त्याचा इतिहास तुमच्या तोडाच्या अंगलट यायचा ! मग मी करतो काय, माणसांची ओळख जरी पटली नाही तर ओळख पटल्यासारखेच दाखवितो. हो, म्हणजे न ओळखण्याबद्दल त्याला तरी वाईट वाटत नाही !

घनश्याम :      इतका घोटाळा कसा होईल असा ?

पुढे वाचा: भावबंधन अंक पहिला (प्रवेश पहिला)