शुक्रवार, आँगस्ट 29, 2014
   
Text Size

फणसाचे पान


सहजचि दिसलें पायाखालीं मज फणसाचें पान ॥
सवेंच कवनाचें हृदयींच्या चढत चाललें मान ॥
फणसाच्या त्या पानावरतीं दिसल्या ज्या मज रेषा ॥
कधींकाळच्या उघडुनि दाविती मनिंच्या आंतरवेषा ॥
लिहुनि ठेविली पूर्ववयामधिं कथागोड जी पानीं ॥
पुन्हां वाचिली; - आणि जाहला सखेद हर्षहि रमणि !
दोनच नयनीं नीट दिसेना; अंधुक जग हें अवघें ॥
प्रीतीच्या उपनेत्रांवांचुनि - पुढे बोलणें नलगे ॥
डोळे झांकुनि भरभर फिरुनी कथा वाचिली मग ती ॥
हतभागी हे जीव जगीं या स्मरणे केवळ जगती ॥
गांव कुणाचें ? नांव कुणाचें ? आणि कुणाचें पान ?॥
सरोवराला परका मधुकर करित रसाचें पान ॥
वार्यासरशीं अंगावरती येउनि पडतीं पानें ॥
नेमधर्म त्या कसला? अथवा नेम देव तो जाणे ॥
सुंदर चित्रा ! मदपूर्णा ती तथा तुझी आठवते ॥
बाले ! रमणी ! प्रणयभरानें हृदय किती खळबळतें ॥
सळसळती हीं आजहि सखये, भंवती हिरवीं रानें ॥
'गोविंदाग्रज' परी शोधितो तीं फणशीचीं पानें ॥

-    10.2.1918, बोरिवली