बुधवार, ऑक्टोबंर 22, 2014
   
Text Size

इच्छा, उपभोग व विषय

( या तिघांचा अन्योन्यपोषक त्रिवेणीसंगम स्वर्गांत तरी असेल काय?)

अखंड गायन ऐकायातें पंजरांत धरिला पक्षी।
उडती लकेर झरता, जीवा !नादचित्र केवळ लक्षी ॥1॥

जनसंमदी अलभ्य शोभा पाहुनि, ठसवुनि मनिं घेणें ।
एकांती तच्चिंतन करणे; दु:खावेगीं विस्मरणें ॥
दिव्य दर्शनें हृदयपटावर नवरंगांनीं रेखावीं ।
आणि आंतल्या अश्रूंनी तीं सवेंच धुवुनी काढावीं ॥
अवश्य जीवश्वसने निर्दय नि:श्वासांनी योजावीं ।
हृदयजलानें भरतां नयनें गेली घटिका मोजावी ॥
आद्यंतीचे क्षण सोडुनिया अशेष जीवनिं या देख !
परिस्थितीचा रंग काढितां क्षणयुग्मचि उरतें एक ॥
पहिला क्षण तो कीं ज्यावरतीं स्वप्रकाश आशा धाडी ।
दुज्या क्षणावरि तीव्र निराशा छाया प्रेतमया पाडी ॥
आयुष्याचा क्षणाक्षणाचा हिशेब केवळ हा आहे !
परंपरेला त्यांच्या दिधलें नाम मनोहर जीवन हें ॥
रंग बदलुनी खेळत राही क्षणांची ही जोडी ।
स्थलकालाच्या भिन्नत्वानें नित्य नवीं दिसतीं कोडीं ॥
क्षणाक्षणाला जननमरण हें प्राणिमात्र भोगित राही ।
चौऱ्यांशीचा फेरा याविण आणिक दुसरा तो नाही ॥
फसव्या पाण्यावरी पोहुनी, दम कोंडुनि मरतां मरता।
'गोविंदाग्रज' म्हणे, 'जीविता ! लाभ तुझा नच यापरता!' ॥

-    22 नोव्हेंबर, 1916